Geen angst

Rebecca_GezinsfundamentMarieke is moeder van Rebecca (7 jaar) en Micha (5 jaar). Ze deelde met ons een verhaal waarin duidelijk naar voren komt hoe ze haar dochter helpt om over haar angsten heen te stappen. Ze vertelt:

“Mijn dochter Rebecca wil graag skaten op de skatebaan als haar broertje Micha aan het zwemlessen is. Nu is ze van zich zelf niet echt een durfal. Maar ze wil vaak wel dingen, ze wordt alleen geremd door angst. Toen ze jonger was, kon ik haar nog ‘ompraten’ door te zeggen: “Je weet pas of het eng is als je het probeert.” Hetzelfde met eten: “Je weet pas of het vies is als je het proeft.” Nu werkt dat helaas niet altijd meer en moet ik met ‘groffer’ geschut komen om haar te overtuigen. Ze kon al van de kleine skatebaan af, maar het was al weer even geleden, dus ik moest haar een beetje motiveren. “Kom op, je kan het. De vorige keer kon je het ook! Ik sta hier en ik vang je op.” Dat werkte en ze ging er af, na 2 keer kon ze het weer zonder dat ik haar zou opvangen. Toen wilde ze in één keer door, dus erop skaten en gelijk door er weer af. Op het laatste moment twijfelde ze toch, waardoor ze viel. Ik heb haar getroost en gelijk gemotiveerd om het nog een keer te doen. Ze sputterde een beetje tegen. Ik zei: “Anders durf je straks helemaal niet meer. Nog een keer, je kan het!” Maar ze wilde niet. We zijn op een steen gaan zitten en hebben even gekeken naar een jongen die met de step de half pipe en de andere dingen deed. En ineens ging ze er weer overheen. Zonder hulp en zonder aansporing.

Toen dat goed ging probeerde ze een hogere. Ze klom er via de achterkant op, maar durfde er toch niet af. Ik stond bij haar en zei: “Je kan het wel. Ik vang je op!” Maar nee hoor, ze ging het niet doen. Ik zei: “Prima, maar ik help je er alleen aan deze kant vanaf. Dus als je wil dat ik je help….”  Ze vond me niet echt aardig geloof ik. 😉 Maargoed, ze wilde er wel af en van de achterkant lukte dat haar niet alleen. Ze zei: “Maar ik durf het niet.” “Lieverd, ik sta hier en vang je op. Je valt echt niet, vertrouw me maar.” “Ik ben bang!” “Lieverd, in de Bijbel staat dat je geen geest van angst hebt, maar een geest van (vrij)moedigheid. En God is altijd bij, Hij wil je helpen als je het zelf niet kan of durft. En ik ben er ook, en ik weet dat je dit wél kan. Die andere kon je toch ook niet? Maar door het te doen heb je geleerd hoe het moet. Je moet tegen jezelf zeggen dat je het wél kan. En gaan geloven dat je het kan. Kom en nu gaan, ik vang je op!” En uiteindelijk is ze gegaan. Echt stoer. Ik ben echt trots op haar. En het leuke was: de jongen met de step zei: “Knap hoor! Dat durf ik niet.” Rebecca leek gelijk 10 centimeter langer, haha. Uiteindelijk is ze er nog vier keer afgegaan. Ik vind het echt dapper van haar. En ze heeft weer een stukje beter geleerd om haar angsten te overwinnen, en te geloven in haar kunnen.”

Ik vond het mooi om te horen hoe Marieke omgaat met de angst van Rebecca. Ze gaat er niet in mee en leert haar dochter dat ze niet bang hoeft te zijn. Dit doet ze door haar dochter aan te moedigen, en zelfs, als dat nodig is, haar alleen maar te helpen wanneer ze over haar angst heen stapt. Dat is je eigen gedrag op een slimme manier inzetten om je kinderen dingen te leren. Wanneer Marieke toe had gegeven aan de angst van Rebecca en haar aan de achterkant de skatebaan af had geholpen, dan had ze haar geleerd dat haar angst terecht was. Nu ze dat niet deed, gaf ze haar heel duidelijk mee dat haar angst onterecht was en ze in haar geloofde. Een prachtig voorbeeld! Marieke, bedankt voor het delen van je verhaal.