Een hele gelukkige moeder

Hallo, ik ben Nancy, ik ben 29 jaar, getrouwd met Hein (32 jaar) en moeder van dochter Eliza (6 jaar) en een zoontje Sem (3 jaar). Ik werk 2 dagen in de week en mijn man is sinds 2015 een ZZP-er geworden en heeft nu een VOF met nog 2 mannen. Ik wil graag mijn verhaal delen wat wij hebben meegemaakt in ons gezin en wat Stichting Gezinsfundament, en dan vooral Imke de gezinscoach, voor ons heeft kunnen betekenen.

Op 17 september 2013 is ons zoontje Sem geboren via een keizersnede omdat hij in een stuitligging lag. Ze hebben geprobeerd om hem te draaien maar dat lukte niet. De eerste paar weken leek hij gewoon een goed groeiende baby, maar na een paar weken merkte ik toch dat er iets was. Hij huilde heel veel en was extreem hongerig. Uiteindelijk bleek hij een verborgen reflux te hebben. Hij bleef heel veel huilen en hij was vaak echt ontroostbaar. Toen hij iets meer dan een jaar oud was, was hij al boos en gefrustreerd als er dingen niet gingen zoals hij wilde. Zijn pijngrens was erg hoog maar door zijn boosheid en het huilen ben ik toch maar naar de huisarts gegaan. Sem had een oorontsteking. Elke keer als wij dit gedrag herkenden of zagen dat hij zijn evenwicht verloor, ging ik naar de huisarts en bleek hij een oorontsteking te hebben. Maar het vallen bleef en zijn gedrag bleef ook. Hoe ouder hij werd, hoe erger zijn gedrag bleef worden, en het vallen bleef ook. Praten deed hij ook niet snel.

Vorig jaar gingen wij toen Sem bijna 2 was naar Zuid-Afrika, waar mijn schoonouders wonen. Daar werd zijn gedrag nog extremer, hij begon mij te slaan en te bijten. Nu, achteraf, weet ik dat dit was dat omdat hij totaal niet wist waar hij aan toe was en helemaal uit zijn ritme was. Terug in Nederland bleef dat bijt-gedrag en kwam hij weer elke nacht en hadden we bijna geen slaap meer. Al vanaf zijn geboorte had ik weinig slaap en na 2 jaar was ik moe, heel moe. We besloten een campingbedje neer te zetten en hem gewoon elke nacht in zijn bed te leggen. ‘s Nachts legden we hem dan daarin zodat hij niet in ons bed lag maar zich wel veilig voelde. Het heeft een half jaar geduurd maar uiteindelijk sliep hij weer in zijn eigen bed.

Voor onze vakantie was ik al naar de huisarts geweest om te vragen wat ik kon doen, mijn gevoel zei gewoon dat er iets niet klopte. De huisarts verwees me door naar een instantie, maar helaas, ik belde en ze zeiden: “Mevrouw, wij kunnen u pas helpen als hij 4 is, wij kunnen niks doen.” Zo heb ik dat gelaten. Na die vakantie in oktober ben ik weer naar de huisarts gegaan en toen heb ik weer het verhaal uitgelegd. Toen verwees hij mij door naar een andere instantie. Ik belde en weer kreeg ik hetzelfde verhaal: “Mevrouw, wij kunnen pas diagnoses maken bij kinderen vanaf 4 jaar.” Toen heb ik mijn verhaal uitgelegd en gezegd dat ik niet op zoek was naar een diagnose, maar dat ik wilde leren hoe ik met mijn zoon kon omgaan zodat hij zich prettig zou voelen. Ze zou overleggen en me terugbellen.

Ik ben toen teruggebeld en we mochten langskomen voor een intake en een observatie. Ze lieten Sem en mij  wat opdrachtjes doen en hebben dat op film opgenomen. Uit deze observatie kon ze opmaken dat Sem ongeveer 9 maanden achterliep in zijn ontwikkeling en daardoor overschat werd en niet alles begreep. Ook zijn motoriek liep achter en ze verwees ons door naar een fysiotherapeut. Dit hielp allemaal wel, maar voor even. Ik ging Sem anders benaderen, ook met spelletjes en legde heel veel uit over waar we heen gingen wat we gingen doen enzovoort. Bij de fysiotherapeut werd ook een test afgenomen en hij liep in zijn grove motoriek en fijne motoriek ook ver achter. Op dit moment, na een half jaar, is zijn fijne motoriek nog niet heel goed maar zijn grove motoriek is sterk verbeterd.

Maar na een tijdje keerde alles weer terug. Ook liep het niet goed bij de gastouder. Hij wilde daar niet zijn, hij gilde alles bij elkaar en plaste expres in zijn broek. Af en toe ging het goed en dan ineens was hij daar weer erg boos en opstandig. Doordat ik minder ben gaan werken, gaat hij daar nu niet meer naartoe. Hij zit wel op advies van de fysiotherapeut en het consultatiebureau 4 dagdelen op de peuterspeelzaal. Dit gaat erg goed. Zijn spraak gaat enorm vooruit.

Sem werd afgelopen oktober geholpen aan zijn keel- en neusamandelen en ook kreeg hij buisjes. Door de pijn, frustratie, onmacht enzovoort werd hij weer boos, hij sloeg, beet door, en duwde mij bijna van de trap. Ik herkende dit, ik heb een broertje die een open gehemelte heeft gehad en die ook dit gedrag had. Ik voelde me zo machteloos. Mijn dochter werd steeds meer op zichzelf aangewezen en dat deed mij heel veel verdriet. Sem sloeg Eliza ook vaak en botvierde zich op haar. Ze kreeg nauwelijks aandacht, hoe ik ook mijn best deed. Veel mensen zeiden en spraken ook al uit: “Heeft Sem geen ADD/ADHD of autisme?” Ik hoorde alleen nog maar stempels van mensen om mij heen en ging het bijna zelf geloven.

Wij hebben twee keer een seminar gehad in de kerk van Stichting Gezinsfundament, een christelijke organisatie. Dit gaat over opvoeden en wat daar bij komt kijken. Hier maakte ik kennis met Imke en ik heb haar in het kort mijn verhaal verteld. Ze zei: “Ik kan altijd een keertje langs komen om te kijken wat er kan veranderen.” Zoals ik ook geloof, zei ze dat een kind niet gelijk een labeltje hoeft te krijgen , maar dat wij als opvoeders kunnen veranderen. Ik had hier niet meer over nagedacht maar was echt moegestreden in het weekend na Sem zijn operatie. Ik ben toen op zondag naar onze kerk gegaan waar ik gehuild heb als een klein kind. Ik voelde me machteloos, een slechte moeder. Ik wilde mijn kinderen helpen maar dat lukte me niet. Ik heb gebeden en alles bij God neer gelegd.

Die maandag ontving ik een mailtje van Imke en ze vroeg hoe het ging dat ze aan me moest denken en voor me bad. Wat een geschenk van God. Ik mailde haar terug dat ik nog geen oplossing gevonden had en dat het echt niet goed ging. Ze kon die maandag erop al langs komen. Op maandag 24 oktober is ze hier geweest, dat is als ik dit schrijf 16 dagen geleden. Ik heb haar in het kort uitgelegd wat de situatie was en na 1,5 uur zijn wij Sem op gaan halen bij de peuterspeelzaal. ’s Ochtends had ik hem al verteld dat ik een mevrouw, Imke, mee zou nemen en dat ze een boterhammetje bij ons kwam eten.

Thuis aangekomen gingen we eten en hij wilde thee. Ik wist dat hij dit alleen maar wilde omdat Imke het had en vanwege het lepeltje. Omdat hij de thee niet op wilde drinken, ondernam hij een poging er van af te komen door het om te gooien. Maar ik maakte nieuwe thee voor hem, om duidelijk te maken dat hij zelf voor thee gekozen had en het dus wel moest opdrinken. Imke had mij uitgelegd keuzes te gaan bieden en het woordje “nee” niet te gebruiken. Na ruim 30 minuten had hij de thee op door heel simpel te vragen: “Sem, drink je zelf je thee of moet ik je helpen?” Hij gaf wel weerstand maar werd niet boos. Het ging niet heel snel dus verzonnen we: “Sem, drink je je thee met een rietje of zonder rietje?” Dit hielp ook niet echt waarop Imke haar glas vulde en zei: “Sem, wie het eerste zijn glas leeg heeft.” Dit wedstrijdje werkte wel en hij had het uiteindelijk op.

Ook hebben we in huis een plekje gecreëerd waar hij zich fijn voelt. Met een zitzak, wat kussens en knuffels. Hier mag hij zich terugtrekken en gewoon lekker zitten. Imke vroeg of we iets konden doen waar hij anders snel boos van wordt, om te kijken hoe we dat anders zouden kunnen doen. Dat lukte zelfs niet eens want het ging gewoon al erg goed. Dit ging allemaal heel simpel door mijzelf een spiegel voor te houden. Ik riep vaak “nee”, “niet doen”, “stop”, enzovoort. Ik was de hele tijd aan het verbieden. Door Sem dus keuzes te bieden, hebben we een heel ander kind. Bijvoorbeeld: “Mama, mag ik nu met de Playmobil spelen?” “Dat mag Sem, maar als je dat wil ruim je eerst even het andere op.” Als hij dat dan niet wil, dan zeg ik: “Sem, jij mag kiezen: wil je met de Playmobil spelen dan ruim je eerst het andere op. Jij mag kiezen.” Nou dat werkt, hij ruimt gewoon op.

Vandaag ben ik ‘s middags boodschappen gaan doen. Eerder als ik boodschappen ging doen, had ik een gillend boos kind dat uit het karretje sprong, sloeg, schreeuwde enzovoort. Nu had ik een voorbeeldig kind dat in het karretje zat. Dat wilde hij eerst niet, maar ik legde hem dus uit dat hij dan beter de flessen in kon leveren. Hop, daar ging hij zitten, hij heeft zelfs de boodschappen gescand. Hij wilde bij de Zeeman niet uit de kar en is keurig blijven wachten, ik kon hem zien bij de ingang. Ik heb hem hier ook heel veel complimenten voor gegeven.

Maar ook Eliza is in deze korte periode een ander kind geworden. Ze is meer aanwezig, maakt ineens sprongen op school, kan ineens schrijven en probeert te lezen. Ze doet namelijk groep 2 over omdat ze nog niet helemaal mee kwam. Kortom, ik heb gewoon een heel ander gezin. Het is hier gezellig en zelfs de bordjes worden ‘s avonds leeg gegeten. Zelfs mijn man ziet de verandering. Hij werkt veel en ook daar moesten we als gezin aan wennen. Hij is meer van de autoritaire opvoeding maar ziet dat dit werkt en doet ook echt mee. Het is eigenlijk heel simpel: jezelf een spiegel voorhouden, kijken wat je zelf doet en wat je kunt veranderen. Ik zei dus veel “nee” en “niet doen” en hield hem te veel vast of hielp hem te veel. Nu leer ik de tijd te nemen en hem veel zelf te laten doen. Dat geeft hem ook meer zelfvertrouwen. Ik neem gewoon tijd voor alles.

Kortom, mijn kind heeft geen ADHD, ADD, autisme of wat dan ook. Hij is gewoon een heerlijk mannetje die structuur nodig heeft maar vooral een goede benadering van zijn moeder nodig had. Ik hoop door mijn verhaal te delen mensen te inspireren.

Heel veel groetjes van een hele gelukkige moeder.